خوه ش هه تی وه نوم هوز لک  

لکی یکی از شاخه های گویش جنوبی از زبان کردی می باشد که با کلهری وفیلی هم شاخه است. لک ها جزی از اقوام آریایی(از باز ماندگان ماد) می باشندکه در جنوب کوه پایه زاگرس زندگی می کنند.

مناطق لک نشین شامل :

1- نواحی سرد سیرشمال و شمال غرب لرستان(الشتر یا سلسله در شمال،کوه دشت در غرب،نورآباد یا دلفان در شمال غرب،چغلوندی یا هرو در شمال شرق  و بخش چگنی در خرم آباد ، سیلاخور و چالان چولان در بروجرد )

2-شرق و جنوب کرمانشاه( صحنه و کنگاور در شرق ، سنقر و دینور، هرسین در جنوب ، قصر شیرین ، اسلام آباد ، کرند )

3- قسمت هایی از ایلام( چرداول، شیروان ،دره شهر، بخش هایی از آبدانان)

4-غرب  و جنوب غرب همدان(اسد آباد در غرب، بخش هایی از تویسرکان و قسمت هایی از نهاوند)

5-  در کردستان عراق(جنوب کردستان، کرکوک و شهرهاي بدره ،موصل ، كوت ، مندلي ، خانقین) که تعداد گویشوران لک بیشتر از ایران است.

6- گروره هایی نیز به مناطق متعدد کشور از جمله به شهرستان های کجور، کلاردشت، تیت دره، مکارود در شمال و گروهایی نیز به استان های فارس، قزوین، شمال خراسان و ورامین در استان تهران تبعید شده اند.

مردم لک در پی مهاجرت‌ها در بیرون از منطقه لک‌نشین زاگرس نیز یافت می‌شوند. برای نمونه روستای لکستان در آذربایجان شرقی و عده‌ای از ساکنان میانکاله و روستای زاغ‌مرز از توابع بهشهر مازندران خود را لک می‌دانند.

                                                                                                   نظر یادت نره